Beste foto's kiezen: sleep de hele rol erin, houd er tien over

Kiezen is het moeilijke deel, niet fotograferen

Tweehonderd foto's maken op een weekend kost niets. Ze terugbrengen naar tien is waar iedereen vastloopt, en dat heeft niets met smaak te maken. Je maakte elf opnames van dezelfde tafel omdat je telkens even keek, en op miniatuurformaat zien alle elf er prima uit. Heen en weer scrollen tussen die elf is het minst nuttige dat je met een avond kunt doen.

Splits de klus in tweeën. Gooi eerst alles weg dat technisch niet de moeite is: de opname waarin iemand bewoog, die waarin de lucht een wit vlak is, en de tien frames die eigenlijk hetzelfde frame zijn. Dat deel is mechanisch, en dat is wat de kiezer hierboven doet. Wat overblijft is de interessante beslissing, welke momenten je wilt vertellen, en die blijft van jou.

De regel die een dump samenhangend maakt, is dat geen twee foto's op dezelfde foto mogen lijken. Negen warme binnenopnames lezen als één lange waas, ook als ze los goed zijn. Daarom houdt de kiezer niet gewoon de tien hoogste scores aan. Zodra een sterke opname in de set zit, houdt hij alles tegen dat er qua kleur en kadrering dicht bij ligt, en laat hij een iets zwakkere maar andere foto door.

Wat hij meet, en wat hij niet kan beoordelen

Vier metingen, uitgevoerd op een kleine kopie van elke foto zodat honderd stuks je browser niet vastzetten.

• Scherpte. Een laplaciaanfilter reageert op randen, en de variantie van die uitkomst is breed bij een scherpe foto en zakt in bij een bewogen of onscherpe. Het getal op elke kaart is die variantie, afgezet tegen de rest van jouw set en niet tegen een absolute norm.
• Belichting. Het helderheidshistogram geeft het gemiddelde niveau, het aandeel pixels dat naar puur wit is uitgebrand en het aandeel dat naar puur zwart is dichtgeslagen. Uitgebrande hooglichten zijn het enige dat geen enkele bewerker terughaalt, dus die wegen het zwaarst mee.
• Bijna-dubbelen. Elke foto krijgt een perceptuele hash van 64 bits uit een discrete cosinustransformatie van een grijze kopie van 32 bij 32. Twee opnames van hetzelfde tafereel verschillen in maar een handvol bits, ook als er een is bijgesneden of een tikje lichter. Alles binnen de drempel wordt gegroepeerd en alleen de scherpste, best belichte overleeft.
• Kleur. Een op verzadiging gewogen kleurhistogram geeft de dominante kleur van elk beeld. Dat stuurt de variatieregel en de kleurstip op elke kaart.

En dan het eerlijke deel. Niets hiervan weet waar je foto's over gaan. Hij kan niet zien dat de zachte opname de enige is waarop je zus echt lacht, of dat die saaie foto van een bonnetje precies de grap is die de set laat werken. Hij meet of een foto technisch klopt en of hij verschilt van zijn buren, niet of hij iets voor jou betekent. Behandel de uitkomst als een voorselectie, niet als een oordeel.

Hoe je een dump ordent als hij eenmaal gekozen is

De kiezer geeft ze terug met de sterkste voorop. Dat is een rangschikking, geen volgorde om te posten. Herschik je tien langs deze lijnen.

Plek één is de hele post. De meeste mensen zien het eerste beeld en verder niets, dus zet daar je beste foto neer, ook als het de voor de hand liggende is. Een gezicht, een duidelijk onderwerp, een kleur die een duim stopt.

Wissel wijd en dichtbij af. Twee landschappen achter elkaar maken elkaar plat. Een kamer, een hand, een straat, een gezicht leest als een verhaal omdat de afstand blijft veranderen.

Breek de kleur op. Als er drie gouden frames zijn overgebleven, zet ze uit elkaar. De kleurstip op elke kaart maakt dat snel te zien.

Zet de grap op de voorlaatste plek. De onscherpe, het bonnetje, de hond onder de tafel.

Sluit af met iets rustigs. Een wijd laatste beeld zonder gezicht vertelt mensen dat de set af is. De kopieerknop onder de selectie schrijft je bestandsnamen in volgorde uit, zodat je ze in die volgorde in je fotoapp kunt aanvinken.

Hoeveel foto's een dump moet zijn

Tien is de standaard omdat een carrousel er twintig aankan en ongeveer de helft daarvan is waar de aandacht nog zit. De praktische bandbreedte is zes tot twaalf. Onder de zes leest het als een gewone post in plaats van een dump. Boven de twaalf wordt de staart weggeswipet, en daar staan juist je zwakste beelden.

Stem het af op de gelegenheid, niet op hoeveel foto's je hebt. Eén avond uit is zes tot acht: één locatie, één outfit, en de frames herhalen zich snel. Een weekend Parijs of een reis over meerdere dagen draagt er twaalf, want het licht en de omgeving veranderen echt. Een verjaardag zit op acht tot tien.

Twijfel je, zet de tool dan op twaalf, kijk naar de laatste drie en vraag je af of je ze zou missen. Dat is een veel makkelijkere vraag dan kiezen uit tweehonderd, en het antwoord is meestal nee. Zet hem daarna op negen en post dat.

Wanneer je hem moet overrulen

Bij elke afgevallen foto staat waarom hij is weggelaten, met getallen waar getallen bestaan: de hashafstand tot de opname die hij dubbelt, het aandeel van het beeld dat is uitgebrand, hoe zijn scherpte zich verhoudt tot de rest van jouw set. Een tool die alleen zegt niet gekozen geeft je niets om tegenin te gaan.

Overrule hem in drie gevallen. Als de reden bijna-dubbel is maar de twee opnames niet hetzelfde moment zijn, want gezichtsuitdrukkingen veranderen tussen frames en de hash kijkt niet naar gezichten. Als de reden onscherp is maar de onscherpte beweging van het onderwerp is in plaats van gemiste focus, wat vaak juist het beste beeld van een set oplevert. En als de reden net buiten is, wat betekent dat er helemaal niets mis was.

Gebruik de vervangknop op een keuze en pak dan een foto uit de afvallers, of sleep hem erheen als je dat prettiger vindt. De nummering blijft staan, en de foto die je eruit haalde komt bij de afvallers met een notitie dat je hem met de hand hebt vervangen.

ShutterAI doet deze curatie op de telefoon, op de rol die je net hebt geschoten, naast de filmlooks, Best Face voor bursts en captions in je eigen toon. Deze pagina is het deel dat we in een browser konden weggeven, en er hoeft niets voor geïnstalleerd te worden.